
Kognitywista, biolog, doktor habilitowany nauk humanistycznych, pracownik naukowy Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Stypendysta Uniwersytetu w Kilonii (Niemcy), Uniwersytetu w Edynburgu (Szkocja) i Uniwersytetu Berkeley (USA). Zainteresowania badawcze dotyczą epigenezy umysłu, czyli możliwości kształtowania mózgu człowieka pod wpływem bodźców środowiskowych. Zajmuje się psychologią uniwersalnego projektowania (universal design), neurodydaktyką i problematyką brainfitness. Autor trzech monografii naukowych i kilkudziesięciu artykułów. Prowadzi działalność szkoleniowo-doradczą. Współautor bloga: designforall.pl.
Empiryczne badania nad AI potwierdzają intuicje i doświadczenie edukatorów: duże modele językowe (LLM) podwyższają wyczerpanie umysłowe, osłabiają syndrom wypalenia i homogenizują umysły użytkowników. Wykład nie będzie jednak koncentrował się na dystraktorach, przeciążeniu, braku podzielności uwagi czy higienie intelektualnej. Postaramy się zaproponować neuronaukowe podstawy nowego modelu AI, zaproponowanego 27 lutego br. przez zespół Yanna Lecuna („AI Must Embrace Specialization via Superhuman Adaptable Intelligence”), kładącego nacisk na brak tzw. ogólnej naturalnej i sztucznej inteligencji, istnienie inteligencji szczegółowych i znaczenie mentalnych modeli świata, pokazujących, że poznanie jest predyktywne, a myślenie bayesowskie. Słowem, pokażemy, że nauczanie powinno być celowane na trzy, kluczowe inteligencje ucznia: fizyczną, społeczną i kulturową. Pierwszą wzmacnia swobodna zabawa, drugą – emocjonalne dostrojenie, trzecią – społeczne uczenie się. Sfokusowanie na problemach może być wzmacniane nie tylko oddolnie (bottom up), przez stwarzanie odpowiednich warunków do nauki, lecz również odgórnie (top-down), przez wzmacnianie kategorialności poznania. Podczas zabawy budują się m.in. emocje dziecka, podczas dostrojenia nauczyciel dostarcza uczniowi wskazówek umiejętności, kompetencji i prestiżu, a podczas uczenia się w grupie, umysł ucznia zaczyna oceniać zadania w świetle wartości.